از بخشش اندك شرمنده مباش (حکمت67)

لا تستح من اعطاء القليل فان الحرمان اقل منه

ترجمه:از بخشش اندك شرمنده مباش ،زيرا هيچ ندادن از آن بخشش ‍ اندك نيز كمتر وناچيزتر است .
شرح : يكى از كارهاى خوب و پسنديده، كه باعث خوشنودى خلق و رضايت خداميشود، اينست كه ما، از مال و دارائى خود بخشش كنيم . البته بخشش كردن ، اين نيست كه مال خود را دور بريزيم و در راههاى نادرست تلف كنيم. بلكه معنى بخشش آن است كه وقتى كار خيری پيش مى آيد و براى انجام آن ، به كمك ديگران احتياج پيدا ميشود، ما نيزقدم به پيش ‍ گذاريم و در حد توانائى خود، به انجام آن كار خير، كمك كنيم . مثلا ممكن است دركشور، جنگى رخ دهد و گروهى از هموطنان جنگ زده ما، خانه و زندگيشان را از دست بدهند. يا ممكن است بخاطر حوادثى مانند آمدن سيل و زلزله، شهر و خانه و محل كار عده اى آسيب ببيند و سرمايه و دارو ندارشان از بين برود. حتى ممكن است بدون هيچگونه از اين حوادث ، باز هم عده اى پيدا مى شوند، كه در عين آبرومندى ، دچار فقر و محروميت شده باشند. در تمام اين حالات ، وضعى پيش ميايد، كه گروهى از هموطنان ما، به كمك اشخاص مؤمن و نيكوكار، پيدامى كنند.
در چنين مواقعى ، وظيفه دينى و اخلاقى ما حكم ميكند كه براى رضاىخدا. از مال ودارائى خود. هر قدر كه ميتوانيم به اينگونه افراد بخشش كنيم . لازم نيست كه حتما مقدار بخشش ما، زياد و هنگفت باشد، بلكه مهم اين است كه از بخشيدن آنچه در قدرت داريم ، كوتاهى نكنيم .
بعضى از افراد، با آنكه دلشان مى خواهد در اينگونه موارد، به ديگران كمك كنند، ولى چون مقدارى كه قادر به بخشيدن آن هستند، كم و ناچيز است ، احساس شرمندگى مى كنند. اينگونه افراد، بخاطرشرم بيهوده از بخشش آن مقداركم ، خوددارى مى كنند، و در نتيجه ، اشخاص نيازمند را، از همان مقدار اندك بخشش نيز محروم و بى نصيب ميگذارند.

بخاطر همين است كه امام عليه السلام ميفرمايد: از بخشش كم ، شرمنده نباشيد، چون شرمندگى باعث ميشود كه ازبخشش كم خوددارى كنيد و به افراد نيازمند چيزى ندهيد.در حاليكه بخشش شما، هر چقدر كه كم و ناچيز باشد هيچ ندادن از آن كمتر و ناچيزتر، و در نتيجه باعث شرمندگى بيشتر است .